نامه آینشتاین بمناسبت هشتادمین سال تولد فروید و پاسخ آن

In 1936, as an 80th birthday present, Einstein wrote the following letter to Freud:
Until recently I could only apprehend the speculative power of your train of thought, together with its enormous influence on the Weltanschauung of the present era, without being in a position to form a definite opinion about the amount of truth it contains. Not long ago, however, I had the opportunity of hearing about a few instances, not very important in themselves, which in my judgement exclude any other interpretation than that provided by the theory of repression. I was delighted to come across them, since it is always delightful when a great and beautiful conception proves to be consonant with reality

Freud’s reply certainly put Einstein on the spot:
I really must tell you how glad I was to hear of the change in your judgement – or at least the beginning of one. Of course I always knew that you ‘admired’ me only out of politeness and believed very little of any of my doctrines, although I have often asked myself what indeed there is to be admired in them if they are not true, i.e. if they do not contain a large measure of truth. By the way, don’t you think that I should have been better treated if my doctrines had contained a greater percentage of error and craziness?

در سال 1936 بمناسبت هشتادمین زادروز (فروید)، آینشتاین نامه زیر را برای فروید نوشت:
تا همین اواخر فقط قدرت نظری مسیر اندیشه تان و نفوذ عظیماش بر جهان بینی عصر حاضر، بدون عقیده قطعی درباره میزان حقیقت درون آن را درک می کردم. اما چندی پیش، فرصت شنیدن نمونه های اندکی از آن را داشتم، نه نمونه های خیلی مهم شان، که در قضاوتم هیچ تعبیر دیگری از ارائه نظریه سرکوبی نماند. از برخورد با آن خوشحال شدم، چون همیشه اثبات مفهوم بزرگ و زیبای هماهنگ با واقعیت لذت بخش است.

مسلما پاسخ فروید برای آینشتاین نکته ای داشت:
حقیقتاً باید به شما بگویم که چقدر از تغییر قضاوت تان_ یا حداقل آغاز چنین حرکتی، خوشحال شدم. البته می دانستم که شما فقط از روی ادب مرا تحسین می کردید و چندتایی از دکترین های مرا باور داشتید، با این وجود اغلب از خودم پرسیدهام که مسلما برای آنها جای تحسین می داشت، اگر حقیقت نبودند، یعنی اگر در آنها حد بالایی از حقیقت نبود. بگذریم، فکر نمی کنید می بایست با من برخورد بهتری می شده اگر دکترین های من درصد بزرگتری از خطا و حماقت می داشت؟

تازههای رواندرمانی و روانپویشی...